«
»

Speciale Aanbieding 01 vervolg

Geplaatst op maandag 15 maart 2010 | 10 Reacties

Het Metrostation 02 (slot)
(deel 1 vind je hier)

Hij pakt zijn tas en graaft naar een etui. Daarin zit een naald met wat draad en een klein flesje jodium. Uit zijn andere tas haalt hij wat verband. "Kom Marion, ik ga nu eerst die wond van je verzorgen." Marion neemt zijn handelingen rustig in haar op, ze is ver in gedachten verzonken. Ze is zo blij dat ze in deze metro kon stappen en weg kon rijden van deze nacht. Ze is nog ver in gedachten verzonken als de metro alweer stopt bij het volgende station. Met een schok komt hij tot stil stand, en zowel Marion als Gijs hopen dat er niemand hun coupe binnen stapt. Ze hebben geen behoefte aan mensen die gaan vragen wat er is gebeurd. Ze willen op dit moment niets uitleggen, gelukkig is het nog vroeg en is de kans vrij klein. De deuren sluiten alweer en de metro zet de vaart er weer in. Gijs is snel te werk gegaan, hechten is niet meer dan met een paar steekjes de huid aan elkaar vast maken. Zodat er een mooie wond ontstaat, en het bloeden gestopt wordt. En dat laatste is iets waar ze beide wel zonder kunnen op dit moment. "Zo Marion, het is gebeurd, het is dicht de hechtingen zitten erin, de wond is afgedekt meer kan ik niet voor je doen." "Dank je wel Gijs, dat je dit voor me hebt gedaan, ik neem aan dat je nu je eigen weg zal vervolgen." "Al weet ik nog niet hoe ik je ooit zal kunnen bedanken, voor het gene wat je nu allemaal voor me gedaan hebt." "Nee, Marion, je hoeft mij niet te bedanken, ik heb gewoon mijn plicht gedaan."

"Marion, het volgende perron is waar ik er uit ga, daar kan ik de trein pakken terug naar mijn geboorte dorp." "Jouw kaartje heb ik ook tot dit station gekocht, ik wist zo snel niet wat ik anders moest invoeren." Gijs is in gedachten al bijna thuis, nog één halte en dan de trein terug naar waar hij vandaan kwam. Deze stad is hem zo slecht bevallen, vooral het werk was niet wat hij verwacht had. Bij een privé kliniek had hij gedacht aan rijke mensen die zijn hulp nodig hadden. Niet aan psychiatrische patiënten die niet eens wisten waar ze waren, die helemaal geen zorg nodig hadden. Nou ja wel zorg, maar niet het soort zorg dat hier gegeven werd. Die hadden een heel ander soort kliniek nodig. En toen hij van de week op onderzoek was uit gegaan, en een paar experimenten ontdekt had. Zoals het testen van niet goed gekeurde medicijnen, operaties uitvoeren die niet nodig zijn. Dat laatste had hem doen besluiten verder op onderzoek te gaan. Hij was gelukkig erg handig met computers, en zo had hij weten in te breken. De gegevens die hij gevonden had die had hij nu bij zich, ver onder in zijn tas verstopt. Ze handelen in organen, hij had echt alles ontdekt. Hij zou alles aan de grote klok hangen, als hij zelf veilig was. Als uit zou komen dat hij het wist, dan zouden zijn organen wellicht nog gebruiken. De ontslagbrief was snel geschreven, het leek hem zijn enige uitweg. Hij zou ze te pakken gaan nemen, want de patiënten waren mensen die recht hadden op hun leven, hoe chaotisch ze ook waren.

© Aline

Ondertussen stopte er een ambulance bij de erotisch club, vanwaar Marion eerder die nacht had weten te ontsnappen. Kevin één van de ambulance broeders wilde uitstappen, maar zijn portier werd door een agent dicht geduwd. "Het is nog niet veilig voor jullie." Kevin keek de agent aan en vroeg wat er gebeurd was. "We hadden een feestje hier in de club, één van mijn maten gaat binnenkort trouwen." "Ik weet niet precies wat er gebeurd is, er was wat ruzie tussen mijn maat en één van de danseressen." "Op het moment dat zij naar buiten ging was er opeens tumult en werd er op ons geschoten." "Een paar collega’s van mij liggen verderop en hebben hulp nodig." "Eerst dacht ik dat zij het was, maar gezien de schoten van meerdere kanten kwamen, hoop ik niet dat zij ook geraakt is." "We zijn in een gang oorlog verzeild ben ik bang, gewoon op het verkeerde moment op de verkeerde plaats." "Zodra het veilig is zal ik het jullie laten weten, ik wacht nog op wat collega’s." Kevin bedankte de agent en wist dat hij niets anders kon doen dan wachten. Hij moest alle informatie nog verwerken. Het liefst zou hij zo snel mogelijk eerste hulp willen verlenen en de slachtoffers hier weg halen.

Door het kloppen op het raam, werd Kevin uit zijn gedachten gehaald. "Jullie kunnen je werk doen, mijn collega’s hebben de rotzakken te pakken." Kevin tikte zijn collega aan en ze snelden zich naar de gewonden toe. Het zag er niet best uit, dit leek eerder op een afrekening dan een gang oorlog. De vier agenten die neergeschoten waren, hadden allemaal direct hulp nodig. Hij gebaarde naar zijn collega, dat die moest zorgen dat er nog meer hulp zou komen. En zelf begon hij aan het behandelen van de eerste gewonde agent. Kortom ze zouden hier nog wel een tijdje bezig zijn. Het spookte nog even door zijn hoofd dat de agent het over een danseres had gehad. Hij hoopte dat zij weg was gekomen, voordat de kogelregen begonnen was. Tevens hoopte hij dat het niet Sanne zou zijn, hij was hier namelijk al een paar maal geweest. Klanten worden soms wel eens gewelddadig en zij was hem al een paar keer opgevallen. Hij was op automatische piloot bezig de agenten te verplegen. En gelukkig kwamen er al snel meer collega’s om hem te helpen. Deze gewonden moesten echt zo snel mogelijk naar het ziekenhuis.

Hij was nog bezig met de agent die in hun ambulance lag, toen de agent weer bij hem stond. We hebben waarschijnlijk nog een slachtoffer, er gaat een bloedspoor van hier de straat in, richting het oude Metro station. Kevin keek naar zijn collega, greep een tas uit de auto, tikte een andere collega aan, of deze mee kon gaan met de ambulance. Zelf ging hij met de agent op onderzoek uit. Ze volgden het bloedspoor en kwamen inderdaad bij het Metro station uit. De deur ging open en ze zagen gelijk de plas bloed. "Als dit de danseres is, dan is ze echt flink geraakt," zei Kevin tegen de agent. "En aan de hoeveelheid bloed te zien, lijkt het erop dat ze hier op deze plaats een tijdje gebleven is." Al snel vonden ze het bloedspoor dat naar het lege metro perron liep. "Ziet er naar uit dat ze met de metro vertrokken is, ik waarschuw mijn collega’s." En de agent maakte contact met de centrale om te vertellen dat de danseres gewond de metro was ingelopen. Kevin en de agent keken elkaar aan, ze wisten beide dat ze hier verder niets meer te zoeken hadden. Het was aan de andere politie agenten om haar op te sporen.

Marion dacht op het zelfde moment dat ze blij was met Gijs, als hij er niet was geweest, dan had ze nog steeds op het oude Metro station gelegen. Wie weet hoe lang het geduurd zou hebben voor ze daar gevonden was. Ze was de hele tijd aan het nadenken hoe het kon dat zij een schotwond had. Die agenten waren daar in burger, zij hadden vrij. Hadden agenten dan altijd hun wapens bij hun? Het maakte niet uit hoe lang ze erover nadacht, ze kon er niet uit komen wat er gebeurd was. Maar ze was weg, weg van die agent die iets te veel op had. Weg van die man die haar zou grijpen. Een rilling riep over haar rug bij de gedachte wat er allemaal nog meer had kunnen gebeuren. Wellicht was het tijd voor haar om uit te kijken naar een andere baan. Wellicht in een andere plaats, gewoon lekker op nieuw beginnen. Ze zou langs haar huis moeten, de boel bij elkaar moeten pakken en dan zou ze weg gaan uit deze grote boze stad. Het was tijd voor iets nieuws in haar leven misschien kon ze wel met Gijs mee. Haar huis was niet ver van het volgende metrostation. "Gijs, kan ik nog even langs mijn appartement om wat dingen te pakken?" "En daarna wil ik mee met je, ik wil niet langer hier in deze stad blijven." "Ik ga wel opzoek naar ander werk, en een nieuw plek om te wonen."

Gijs was zo in gedachten verzonken dat hij even niet door had wat Marion aan hem vroeg. De woorden hoorde hij wel, maar hij had even tijd nodig voor hij ze in de juiste context kon plaatsen. Ze wilde naar haar huis, en dan met hem mee. Hij die net zijn baan opgezegd had, die terug ging naar zijn geboorteplaats, waar hij nog niet wist waar hij moest slapen. Hij zou daar aankomen met Marion. Een vrouw die vannacht veel meegemaakt had, en die waarschijnlijk daardoor allerlei plannen bedacht om weg te komen. Hij had zijn vlucht goed overwogen, maar had zij dat ook. "Marion, weet je echt zeker dat je dat wilt?" "Jij kent mij niet, ik ken jou niet, waarom zou je met mij mee willen?" "Gijs, ik wil hier al een tijdje weg, en stel het steeds uit." "Na wat ik vannacht heb meegemaakt, wil ik niet meer zo doorleven, ik wil iets maken van mijn leven." "Ik ben nu nog jong, en ik ben niet gebonden aan deze stad, dus als ik weg wil dan moet ik nu mijn kansen gaan grijpen." Met een ruk kwam de metro tot stilstand in het grote station. En voor ze het wisten stapten aan beide kanten politieagenten de coupé binnen. Ze keken elkaar verschrikt aan, dit was niet waar ze beide aan hadden gedacht. Ze hadden verwacht dat ze vrij waren van deze enge droom.

De politieagenten namen hun beide mee naar het politiebureau. Daar werd aan hun beide uitgelegd, dat er een afrekening had plaats gevonden. Dat er meerdere agenten neergeschoten waren. En dat ze wilden weten of zij iets gezien had. Nadat ze beiden hun verhaal over die avond verteld hadden, werd er gevraagd of Marion aangifte wilde doen tegen hun collega. Ze schrok van die vraag, want ze had er nog niet eens over nagedacht. Gijs bedacht dat hij zijn bewijzen hier maar beter op tafel kon leggen. Hij zat nu toch al bij de politie, hij pakte zijn tas en zocht de documenten bij elkaar. "Kan ik aangifte doen tegen mijn voormalig werkgever?" "Er gebeuren daar dingen niet kloppen, ze handelen in organen en gebruiken methode en medicijnen die niet goed gekeurd zijn." "En dan hen ik het nog niet over de mensen die daar zitten, die echt psychologische hulp nodig hebben." "Meneer ik denk dat onze chef u wel even te woord wil staan, we zijn al even bezig met een zaak tegen de privé kliniek." "We hadden net het plan opgevat om iemand undercover daar naar binnen te laten." "Zei u nu dat u bewijs had?" "Daar zal de chef heel erg blij van worden, loopt u maar met mij mee naar zijn kantoor".

Gijs liet Marion achter bij de andere agenten, die proces verbaal opmaakten tegen hun eigen collega. Deze collega had inmiddels al laten weten aan hun, dat hij iets heel doms gedaan had, en dat hij voor de gevolgen zou in staan. Ze wisten dat deze vrouw die voor hun zat, doodsangsten moest hebben uit gestaan, het zou gerust niet tot een rechtszaak komen. Maar ze had  wel heel veel meegemaakt. Agent Verspoor kon alleen maar aan zijn eigen dochter denken. Hij moest er niet aan denken dat zijn dochter dit allemaal zou hebben mee gemaakt in een tijdsbestek van nog geen uur. Het was inmiddels 5.00 uur en de dag moest nog beginnen. "Kan ik iemand voor u bellen mevrouw, u ouders, andere familie?" Marion staarde naar de agent, hij leek veel op haar vader en ze hoorde de bezorgdheid in zijn stem. Ze had er helemaal niet aan gedacht om haar familie te bellen. "Zou mijn ouders willen inlichten, en wilt ze gelijk vertellen dat ik met ze mee wil naar huis." "Ik ben lang genoeg in deze stad geweest, het is tijd om naar huis te gaan."

© Aline
Geschreven voor Speciale Aanbieding, ook mee doen lees de spelregels
Meer verhalen lezen met deze opdracht, kijk dan hier bij de verhalen

Reacties

10 Reacties to “Speciale Aanbieding 01 vervolg”

    comment_author_url=='http://profiel.web-log.nl/aline21') $comment->comment_author_email='aline@quicknet.nl'; ?>
  1. Jenke
    maart 15th, 2010 @ 16:43

    Goh had deel 1 nog geeneens gelezen volgens mij,dus ze nu ff allebei gelezen vind het net een spannend boek.

  2. comment_author_url=='http://profiel.web-log.nl/aline21') $comment->comment_author_email='aline@quicknet.nl'; ?>
  3. Aline
    maart 15th, 2010 @ 16:46

    @ Jenke oeps dan heb je wel erg veel te lezen gehad… dank je wel, wil zelf ooit wel iets van een boek gaan schrijven… en dit is mijn grootste verhaal ooit geschreven… dus dat is wel een compliment…

  4. comment_author_url=='http://profiel.web-log.nl/aline21') $comment->comment_author_email='aline@quicknet.nl'; ?>
  5. Lydia
    maart 15th, 2010 @ 17:29

    Nou zeg Aline, het is nog een heel verhaal geworden! Je hebt er zelfs een spannende thriller van gemaakt.
    Als je dan toch een boek wilt gaan schrijven, is dit een goede basis om uit te werken. Dit smaakt naar meer!

  6. comment_author_url=='http://profiel.web-log.nl/aline21') $comment->comment_author_email='aline@quicknet.nl'; ?>
  7. Aline
    maart 15th, 2010 @ 17:33

    @ Lydia maar ik wil een spannend kinderboek of zo gaan schrijven…

  8. comment_author_url=='http://profiel.web-log.nl/aline21') $comment->comment_author_email='aline@quicknet.nl'; ?>
  9. hanneke
    maart 15th, 2010 @ 18:39

    ben eigenlijk wel benieuwd of gijs het gaat redden, maar ik heb begrepen dat je het zo mooi genoeg vindt.

  10. comment_author_url=='http://profiel.web-log.nl/aline21') $comment->comment_author_email='aline@quicknet.nl'; ?>
  11. Aline
    maart 15th, 2010 @ 19:05

    @ Gijs zorgt dat het ze eindelijk aangepakt gaan worden… en ja zo is het wel genoeg toch…

  12. comment_author_url=='http://profiel.web-log.nl/aline21') $comment->comment_author_email='aline@quicknet.nl'; ?>
  13. caroline
    maart 15th, 2010 @ 20:02

    Erg mooi zowel deel 1 al twee 2!!!
    Ga zo door meid!
    Liefs

  14. comment_author_url=='http://profiel.web-log.nl/aline21') $comment->comment_author_email='aline@quicknet.nl'; ?>
  15. Aline
    maart 15th, 2010 @ 22:19

    @ Caroline, voor dit verhaal vond ik het wel genoeg…

  16. comment_author_url=='http://profiel.web-log.nl/aline21') $comment->comment_author_email='aline@quicknet.nl'; ?>
  17. ♫ Melody ♫
    maart 17th, 2010 @ 15:33

    Haha ik ben het niet met je eens, het is nog lang niet genoeg ;-)
    Ben het wel met de anderen eens, het smaakt naar meer…..
    Kom op, leg die vingers niet stil neer en dit verhaal niet als af terzijde….
    Schrijfffff girl, schrijf!

  18. comment_author_url=='http://profiel.web-log.nl/aline21') $comment->comment_author_email='aline@quicknet.nl'; ?>
  19. Aline
    maart 17th, 2010 @ 17:21

    @ Melody ik ben het wel met mijzelf eens…

Geef een reactie


Warning: Undefined variable $user_ID in /home/deb50878n3/domains/alineblogt.nl/public_html/wp-content/themes/elements-of-seo_1.4/comments.php on line 79

Je moet ingelogd zijn om reacties te geven.