Speciale Aanbieding 02 vervolg

Geplaatst op woensdag 14 april 2010 | 6 Reacties


Droomvakantie 02 (slot)
(deel 1 vind je hier)

Michelle was gelijk in een diepe slaap gevallen. En werd de volgende morgen veel te laat wakker. Pas rond 14.00 uur werd ze wakker, ze had ontbijt en lunch niet gehaald. Ze ging naar balie van het hotel en legde uit dat ze graag nog wat wilde eten. En dat bleek geen probleem, ze zouden even snel iets voor haar in orde maken. Wat was Michelle blij dat ze er enig sinds rekening mee had gehouden. Een lange reis, zoveel indrukken, ze had de tijd. Ze zou bijna 6 weken in dit land zijn, en ze had genoeg rust dagen ingebouwd. Maar dat ze het gelijk zo bont zou maken, en een gat in de dag zou slapen dat had ze niet zien aankomen. Ze ging aan een tafel buiten op het terras zitten. En al snel werd het eten bezorgd. Broodjes met beleg en ze genoot ervan. Ze had haar aantekeningen op tafel gelegd. De hele reis was goed door dacht. Ze had geen zin om 6 weken niets te doen. En ze ze zou slechts een paar dagen hier in Caïro blijven. En dan zou ze naar het westen gaan naar Gizeh naar de piramides en de Sfinx. Ze kon haast niet wachten tot ze deze te zien zou krijgen.

Na een paar dagen genoten te hebben van de drukke stad Caïro was het eindelijk tijd om af te reizen naar Gizeh. En haar droom werd gelijk werkelijk, de piramides waren precies wat ze zich altijd voorgesteld had. Ze keek haar ogen uit, en de camera maakte overuren. En ze had al zoveel foto’s gemaakt in de afgelopen paar dagen. Na 3 dagen trok ze verder naar het noorden via Banha, Tanta, Damanhur naar Alexandria. Hoog in het noorden van Egypte aan de Middellandse zee. De stad die vernoemd is naar Alexander de Grote. Van hier zou afreizen naar Idky en Rashid. En dan haar weg vervolgen langs Lake Burullus naar Al Hammad. Via Dumyat langs Lake Manala naar Port Said. Een vrij jonge haven stad, gebouwd in 1859 in verband met het Suez kanaal. De stad waar oorspronkelijk het Vrijheidsbeeld zou komen te staan. Een stad waar ze even op adem kwam, inmiddels was ze twee en halve week onderweg. En dit was echt haar mooiste vakantie. Er was zoveel te zien en ze wist dat ze nog veel ging zien.

© Aline

Lees meer

Categorie: Speciale Aanbieding, Verhalen

Speciale Aanbieding 02

Geplaatst op zondag 21 maart 2010 | 14 Reacties


Droomvakantie 01

"Yeah, dit jaar ga ik op vakantie!" Michelle kan haar geluk niet verbergen. Eindelijk heeft ze het voor elkaar. Zolang als ze kan herinneren heeft ze altijd gezegd dat ze naar Egypte zou afreizen. Maar helaas, tot op de dag van vandaag is het er niet van gekomen. Elk jaar was er wel iets gebeurd om niet te gaan. Het had ten eerste een tijdje geduurd voor ze al het geld bij elkaar had. Je kan niet zomaar zes weken op vakantie. Dan moet je zorgen dat je genoeg geld hebt om de reis te betalen. Maar ook om alle leuke dingen te doen die je wilt doen. Want de kans is groot dat je zo’n reis maar één keer in je leven maakt. Toen ze drie jaar geleden een reis zou gaan boeken, overleed haar vader. Iets waardoor ze besloot het een jaar uit te stellen want ze kon haar moeder niet zo aan haar lot overlaten. Het jaar erop begaf haar auto het, waardoor ze onverwachts een nieuwe auto had moeten kopen. En vorig jaar had een compleet rampjaar geweest, drie begrafenissen achter elkaar. Haar opa, haar moeder en daarna haar oma. Veelte zwaar om zoveel begrafenissen te moeten regelen. En geen goed moment om een reisje te gaan maken. Dit jaar zou ze dan eindelijk Egypte gaan zien, op de lagere school had ze voor het eerst over het land met de piramides gehoord. Haar aandacht was gelijk getrokken. De verhalen die de juf vertelde over dat land die waren zo anders, dan alle andere landen. Op eens was geschiedenis geen saaie stof meer, maar had ze het leuk gevonden om met haar neus in de boeken te zitten.

Vele boeken had ze inmiddels verzameld over dat land met al dat zand. Met die ene rivier waarnaast bijna alle steden gebouwd waren. Een land met een groot verleden, met velen verhalen. Met een taal die niet meer gesproken werd. Ze wist alles van dit land, ze had echt alles wat er te vinden was gelezen. Alle documentaires die ze kon vinden had ze meerdere malen gezien. Haar drang om naar dit land te gaan voor minstens een week of zes, was heel groot. Ze had besloten geld opzij te gaan leggen en het was nu dus eindelijk zo ver. Het reisbureau kende haar al. Elk jaar sinds ze zeven jaar jong was had ze daar een reisboek opgehaald. Dus toen ze dit keer zei dat ze een reis wilde boeken, wist de dame van het reisbureau al dat het om een reis naar Egypte zou gaan. "Zes weken, dat is een lange tijd, wat wilt u allemaal zien?" "Zoveel mogelijk, ik wil het meeste vooruit plannen, en zoveel mogelijk hier al betaald hebben." "Ik bedoel bij de reis inbegrepen hebben, ik reis liever met allerlei papieren op zak, dan met al dat geld." Samen hadden de dames een paar uur nodig gehad om alles te plannen en te regelen. En ze was het reisbureau dan ook heel erg dankbaar voor hun goede zorgen. Over 2 maanden was het eind mei, en dan zou zij voor 6 weken op vakantie gaan. Niet zomaar een vakantie, haar droom vakantie zou verwezenlijkt worden. Eindelijk zou ze de piramides in het echt gaan zien.

© Aline

Lees meer

Categorie: Speciale Aanbieding, Verhalen

Speciale Aanbieding 01 vervolg

Geplaatst op maandag 15 maart 2010 | 10 Reacties

Het Metrostation 02 (slot)
(deel 1 vind je hier)

Hij pakt zijn tas en graaft naar een etui. Daarin zit een naald met wat draad en een klein flesje jodium. Uit zijn andere tas haalt hij wat verband. "Kom Marion, ik ga nu eerst die wond van je verzorgen." Marion neemt zijn handelingen rustig in haar op, ze is ver in gedachten verzonken. Ze is zo blij dat ze in deze metro kon stappen en weg kon rijden van deze nacht. Ze is nog ver in gedachten verzonken als de metro alweer stopt bij het volgende station. Met een schok komt hij tot stil stand, en zowel Marion als Gijs hopen dat er niemand hun coupe binnen stapt. Ze hebben geen behoefte aan mensen die gaan vragen wat er is gebeurd. Ze willen op dit moment niets uitleggen, gelukkig is het nog vroeg en is de kans vrij klein. De deuren sluiten alweer en de metro zet de vaart er weer in. Gijs is snel te werk gegaan, hechten is niet meer dan met een paar steekjes de huid aan elkaar vast maken. Zodat er een mooie wond ontstaat, en het bloeden gestopt wordt. En dat laatste is iets waar ze beide wel zonder kunnen op dit moment. "Zo Marion, het is gebeurd, het is dicht de hechtingen zitten erin, de wond is afgedekt meer kan ik niet voor je doen." "Dank je wel Gijs, dat je dit voor me hebt gedaan, ik neem aan dat je nu je eigen weg zal vervolgen." "Al weet ik nog niet hoe ik je ooit zal kunnen bedanken, voor het gene wat je nu allemaal voor me gedaan hebt." "Nee, Marion, je hoeft mij niet te bedanken, ik heb gewoon mijn plicht gedaan."

"Marion, het volgende perron is waar ik er uit ga, daar kan ik de trein pakken terug naar mijn geboorte dorp." "Jouw kaartje heb ik ook tot dit station gekocht, ik wist zo snel niet wat ik anders moest invoeren." Gijs is in gedachten al bijna thuis, nog één halte en dan de trein terug naar waar hij vandaan kwam. Deze stad is hem zo slecht bevallen, vooral het werk was niet wat hij verwacht had. Bij een privé kliniek had hij gedacht aan rijke mensen die zijn hulp nodig hadden. Niet aan psychiatrische patiënten die niet eens wisten waar ze waren, die helemaal geen zorg nodig hadden. Nou ja wel zorg, maar niet het soort zorg dat hier gegeven werd. Die hadden een heel ander soort kliniek nodig. En toen hij van de week op onderzoek was uit gegaan, en een paar experimenten ontdekt had. Zoals het testen van niet goed gekeurde medicijnen, operaties uitvoeren die niet nodig zijn. Dat laatste had hem doen besluiten verder op onderzoek te gaan. Hij was gelukkig erg handig met computers, en zo had hij weten in te breken. De gegevens die hij gevonden had die had hij nu bij zich, ver onder in zijn tas verstopt. Ze handelen in organen, hij had echt alles ontdekt. Hij zou alles aan de grote klok hangen, als hij zelf veilig was. Als uit zou komen dat hij het wist, dan zouden zijn organen wellicht nog gebruiken. De ontslagbrief was snel geschreven, het leek hem zijn enige uitweg. Hij zou ze te pakken gaan nemen, want de patiënten waren mensen die recht hadden op hun leven, hoe chaotisch ze ook waren.

© Aline

Lees meer

Categorie: Speciale Aanbieding, Verhalen

Speciale Aanbieding 01

Geplaatst op donderdag 11 maart 2010 | 22 Reacties


Het Metrostation 01

"Tadu tadu tadu", het geluid van de sirenes komt al dichterbij. Verder is het stil en donker op straat als Marion zich haast naar het Metro station. Niet zo gek eigenlijk want het is slechts 4.00 uur midden in de nacht, of vroeg in de ochtend. Ze moet er eerder zijn dan dat die sirenes er zijn is alles wat ze bedenkt. Ze wordt even afgeleid door de geur van warm brood die haar tegemoet komt van de bakkerij op het einde van de straat. Ze weet dat als ze bij de hoek is, ze er bijna is. Harder dan hard begint ze te rennen. En ze zal niet stoppen voor ze er is. "TADU TADU TADU", het geluid klinkt nog harder. Ze wil het niet horen, maar alles is nog stil op straat. Ze slaakt een zucht van verlichting wanneer ze de ingang ziet. En weet dat ze er met tien lange passen zal zijn. Dan daar binnen kan ze eindelijk op adem komen. Tien loodzware passen en dan de deur door. Yes, denkt ze ik heb het gered. Ze stapt de hal binnen, sluit de deur en zakt langzaam in elkaar.

Verderop staat Gijs bij de betaalautomaat om een kaartje te kopen. Het is welles waar nog vroeg maar des te eerder hij hier weg kan des te beter. Zijn gedachte worden verstoord door de harde knal van de deur. Hij kijkt om en ziet nog net hoe een vrouw langzaam onderuit glijd. Hij bedenkt zich geen moment, stopt zijn bankpas weer in zijn knip. Pakt zijn spullen en rent op haar af. Knielt bij haar neer en begint te roepen, "Mevrouw, mevrouw, doe u ogen open, mevrouw gaat het?" Maar er gebeurd niets, hij neemt haar langzaam in zich op. En dan opeens ruikt hij een geur die hij herkent als heen ander. Het is de geur van bloed, hij kijkt nog eens goed naar de vrouw en nu pas valt hem op dat zij het is. Zij is zwaar gewond en ligt daar op de grond dood te gaan. En inmiddels zit hij onder haar bloed. Het enige wat hij kan bedenken is dat het er niet goed uit ziet voor hem, als hij niet snel maakt dat hij weg komt. Hij wil niet langer in deze stad zijn, en zeker niet betrokken worden bij de dood van deze jonge vrouw. Zijn gedachten slaan op hol, hij kan haar ook niet zo achter de deur laten liggen. En wat te denken van de camera’s die overal op dit station zullen hangen. Hij is nog bezig met bedenken wat hij moet doen als Marion op eens haar ogen open doet. En hem recht in de ogen aankijkt.

© Aline

Lees meer

Categorie: Speciale Aanbieding, Verhalen

Categorie Speciale Aanbieding

Geplaatst op maandag 15 februari 2010 | Geen reacties

Sinds 15 februari 2010 is er een totaal nieuw schrijf initiatief, het heet Speciale Aanbieding… en is een idee van Lydia… op het blog worden soms foto’s van het onderwerp geplaatst en dan dien je je door deze foto’s te laten inspireren… in ieder geval de opdracht staat er steeds voor 1 maand… dus elke 15de van de maand zal er nieuw thema zijn…

Wat zie je?.. Wat voel je?.. Wat ruik je?.. Wat hoor je?..

Schrijf je verhaal, gebruik je zintuigen, beschrijf niet alleen wat je ziet, maar laat ons voelen wat je beleefd, laat ons geur inademen en laat ons horen… heb oog voor de details en laat je lekker gaan… geen beperking van woorden… je bent daar helemaal vrij in…

Elke maand zal ik mee doen met de Speciale Aanbieding… en ik laat me steeds verrassen door de opdracht… mocht dat met foto’s zijn dan zal ik deze foto’s plaatsen zodat jullie weten wat mijn inspiratie was… en ik ga schrijven en zal zien wat er in me op komt…

Categorie: Speciale Aanbieding